Articles

The Call of Cthulhu

Posted on

Ten temat jest napisany na temat w 艣wiecie rzeczywistym i odzwierciedla faktyczne informacje.

馃攢 Dla filmu z 2005 roku, zobacz The Call of Cthulhu (film); dla gry fabularnej, zobacz Call of Cthulhu (Role-Playing Game).

„The Call of Cthulhu” to kr贸tkie opowiadanie ameryka艅skiego pisarza grozy H. P. Lovecrafta, napisane w sierpniu i wrze艣niu 1926 roku i pierwotnie zserializowane w lutym 1928 roku w numerze Weird Tales. Jest to jedyna historia napisana przez Lovecrafta, w kt贸rej pozaziemska istota Cthulhu pojawia si臋 w roli g艂贸wnej. Opowiadanie jest napisane w stylu dokumentalnym, z trzema niezale偶nymi narracjami po艂膮czonymi razem przez urz膮dzenie narratora odkrywaj膮cego notatki pozostawione przez zmar艂ego krewnego.

Narrator sk艂ada ca艂膮 prawd臋 i niepokoj膮ce znaczenie informacji, kt贸re posiada, ilustruj膮c pierwsz膮 linijk臋 opowiadania: „Najbardziej mi艂osiern膮 rzecz膮 na 艣wiecie, jak s膮dz臋, jest niezdolno艣膰 ludzkiego umys艂u do skorelowania wszystkich swoich tre艣ci. 呕yjemy na spokojnej wyspie niewiedzy po艣r贸d czarnych m贸rz niesko艅czono艣ci, i nie by艂o nam pisane, by艣my podr贸偶owali daleko.”

Podsumowanie

„The Call of Cthulhu” jest przedstawiony jako r臋kopis „znaleziony w艣r贸d papier贸w zmar艂ego Francisa Waylanda Thurstona, z Bostonu”. W tek艣cie Thurston opowiada o swoim odkryciu notatek pozostawionych przez jego wujka, George’a Gammella Angella, wybitnego profesora j臋zyk贸w semickich na Brown University w Providence, Rhode Island, kt贸ry zmar艂 nagle „zim膮 1926-27” po tym, jak zosta艂 „poturbowany przez wygl膮daj膮cego na 偶eglarza Murzyna”.”

„The Horror in Clay”

„The Horror in Clay” dotyczy ma艂ej rze藕by p艂askorze藕bionej znalezionej w艣r贸d papier贸w, kt贸r膮 narrator opisuje: „moja nieco ekstrawagancka wyobra藕nia podsuwa艂a mi jednocze艣nie obrazy o艣miornicy, smoka i ludzkiej karykatury Mi臋sista, mackowata g艂owa g贸rowa艂a nad groteskowym, 艂uskowatym cia艂em z chamskimi skrzyd艂ami.”

Rze藕ba okazuje si臋 by膰 dzie艂em Henry’ego Anthony’ego Wilcoxa, studenta Rhode Island School of Design, kt贸ry opar艂 prac臋 na swoich snach o „wielkich cyklopowych miastach z blok贸w Tytanu i niebotycznych monolit贸w, ociekaj膮cych zielon膮 mazi膮 i z艂owrogich z ukryt膮 groz膮.” Obrazy te kojarzone s膮 w snach ze s艂owami Cthulhu i R’lyeh.

Sny Wilcoxa rozpocz臋艂y si臋 1 marca 1925 roku, kulminuj膮c w okresie od 23 marca do 2 kwietnia, kiedy Wilcox znajdowa艂 si臋 w stanie delirium. W tym samym okresie, jak wynika z bada艅 Angella, na ca艂ym 艣wiecie mia艂y miejsce przypadki „skrajnych chor贸b psychicznych i wybuchy grupowego szale艅stwa lub manii” – od Pary偶a i Londynu, przez Afryk臋 i Ameryk臋 Po艂udniow膮, Haiti i Filipiny, po zachodni膮 Irlandi臋 i Indie. W Nowym Jorku „rozhisteryzowani Lewanty艅czycy” t艂umi膮 policj臋; w Kalifornii kolonia teozof贸w przywdziewa bia艂e szaty w oczekiwaniu na „chwalebne spe艂nienie”.”

„Opowie艣膰 o inspektorze Legrasse”

W drugiej cz臋艣ci opowiadania, „Opowie艣膰 o inspektorze Legrasse”, notatki Angella ujawniaj膮, 偶e profesor s艂ysza艂 s艂owo Cthulhu i widzia艂 podobny obraz du偶o wcze艣niej. Louis, Missouri, funkcjonariusz policji z Nowego Orleanu, John Raymond Legrasse, poprosi艂 zgromadzonych antykwariuszy o zidentyfikowanie statuetki, wykonanej z niezidentyfikowanego zielonkawo-czarnego kamienia, kt贸ra „zosta艂a schwytana kilka miesi臋cy wcze艣niej na zalesionych bagnach na po艂udnie od Nowego Orleanu podczas ob艂awy na rzekome spotkanie voodoo”. Ta „statuetka, idol, fetysz, czy cokolwiek to by艂o” 艣ci艣le przypomina艂a p艂askorze藕b臋 Wilcoxa:

Przedstawia艂a potwora o niejasnym antropoidalnym zarysie, ale z o艣miornicopodobn膮 g艂ow膮, kt贸rej twarz by艂a mas膮 czu艂k贸w, 艂uskowatym, gumowatym cia艂em, ogromnymi pazurami na tylnych i przednich 艂apach oraz d艂ugimi, w膮skimi skrzyd艂ami z ty艂u. To co艣, co wydawa艂o si臋 by膰 instynktowne z przera偶aj膮c膮 i nienaturaln膮 z艂o艣liwo艣ci膮, by艂o nieco rozd臋tej tuszy, i przykucn臋艂o szata艅sko na prostok膮tnym bloku lub postumencie pokrytym nieczytelnymi znakami.

1 listopada 1907 roku Legrasse przewodzi艂 grupie poszukuj膮cej kilku kobiet i dzieci, kt贸re znikn臋艂y ze spo艂eczno艣ci squatter贸w. Policja znalaz艂a „dziwnie pomarszczone” cia艂a ofiar u偶ywane w rytuale, kt贸ry skupia艂 si臋 na statuetce, wok贸艂 kt贸rej oko艂o 100 m臋偶czyzn – wszyscy „bardzo niskiego, mieszanego krwi, i psychicznie aberracyjnego typu” – „krzyczeli, ryczeli i wili si臋”, wielokrotnie skanduj膮c fraz臋: „Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn.”

Po zabiciu pi臋ciu uczestnik贸w i aresztowaniu 47 innych, Legrasse przes艂ucha艂 wi臋藕ni贸w i pozna艂 „centraln膮 ide臋 ich ohydnej wiary”:

Czcili oni, tak m贸wili, Wielkich Starc贸w, kt贸rzy 偶yli wieki przed tym, jak istnieli ludzie, i kt贸rzy przybyli na m艂ody 艣wiat z nieba. Tych Starc贸w ju偶 nie ma, s膮 w ziemi i pod morzami, ale ich martwe cia艂a przekaza艂y ich tajemnice w snach pierwszym ludziom, kt贸rzy utworzyli kult, kt贸ry nigdy nie umar艂, ukryty w odleg艂ych pustkowiach i ciemnych miejscach na ca艂ym 艣wiecie, a偶 do czasu, gdy wielki kap艂an Cthulhu, ze swego mrocznego domu w pot臋偶nym mie艣cie R’lyeh pod wodami, powstanie i ponownie ujmie ziemi臋 pod swoje panowanie. Pewnego dnia zawo艂a, gdy gwiazdy b臋d膮 gotowe, a tajemny kult zawsze b臋dzie czeka艂, by go wyzwoli膰.

Wi臋藕niowie zidentyfikowali statuetk臋 jako „wielkiego Cthulhu”, a skandowan膮 fraz臋 przet艂umaczyli jako „W swoim domu w R’lyeh martwy Cthulhu czeka 艣ni膮c”. Jeden ze szczeg贸lnie gadatliwych kultyst贸w, znany jako „stary Castro”, nazwa艂 centrum kultu Irem, Miastem Filar贸w, w Arabii, i wskaza艂 na odpowiedni fragment Necronomiconu:

To nie jest martwe, co mo偶e wiecznie le偶e膰, I z dziwnymi eonami nawet 艣mier膰 mo偶e umrze膰.

Jeden z naukowc贸w zapytanych przez Legrasse’a, William Channing Webb, profesor antropologii na Uniwersytecie Princeton, wskazuje, 偶e napotka艂, „wysoko na zachodnim wybrze偶u Grenlandii”, podobne zjawisko podczas ekspedycji w 1860 roku: „osobliwe plemi臋 lub kult zdegenerowanych Esquimaux, kt贸rych religia, osobliwa forma kultu diab艂a, zmrozi艂a go swoj膮 rozmy艣ln膮 krwio偶erczo艣ci膮 i odraz膮”. Webb powiedzia艂, 偶e grenlandzki kult mia艂 zar贸wno ten sam 艣piew, jak i podobny „ohydny” fetysz.

Thurston, narrator, zauwa偶a, 偶e w tym momencie swojego 艣ledztwa „Moja postawa by艂a wci膮偶 jednym z absolutnego materializmu, tak jak chcia艂bym, 偶eby wci膮偶 by艂a.”

„Szale艅stwo z morza”

W trzeciej cz臋艣ci opowiadania, „Szale艅stwo z morza”, Thurston rozszerza 艣ledztwo w sprawie „Kultu Cthulhu” poza to, co odkry艂 profesor Angell. Przypadkowo odkrywa artyku艂 z Sydney Bulletin, australijskiej gazety, z 18 kwietnia 1925 roku, kt贸ry donosi艂 o odkryciu na Pacyfiku opuszczonego statku z jednym tylko ocala艂ym – norweskim 偶eglarzem Gustafem Johansenem, drugim oficerem na szkunerze Emma z Auckland w Nowej Zelandii, kt贸ry 22 marca natkn膮艂 si臋 na silnie uzbrojony jacht Alert, obsadzony przez „dziwn膮 i 藕le wygl膮daj膮c膮 za艂og臋 Kanak贸w i p贸艂krwi” z Dunedin w Nowej Zelandii. Po tym, jak Alert zaatakowa艂 bez prowokacji, za艂oga Emmy podj臋艂a walk臋 i, cho膰 straci艂a w艂asny statek, zdo艂a艂a wej艣膰 na pok艂ad przeciwnika i zabi膰 wszystkich napastnik贸w.

W dalszej cz臋艣ci artyku艂u napisano, 偶e rozbitkowie natkn臋li si臋 nast臋pnego dnia na wysp臋 w okolicach 47掳 9′ S, 126掳 43′ W, mimo 偶e na mapie nie ma 偶adnych wysp w tym rejonie. Wi臋kszo艣膰 pozosta艂ej przy 偶yciu za艂ogi zgin臋艂a na wyspie, ale Johansen podobno by艂 „dziwnie ma艂om贸wny” w kwestii tego, co si臋 z nimi sta艂o.

Thurston dowiaduje si臋 z artyku艂u, 偶e za艂oga Alertu by艂a powi膮zana z kultem Cthulhu, i podr贸偶uje, najpierw do Nowej Zelandii, potem do Australii (gdzie widzi odzyskany z Alertu pos膮g z „g艂ow膮 m膮twy, smoczym cia艂em, 艂uskowatymi skrzyd艂ami i hieroglifowanym postumentem”) i w ko艅cu do Oslo, gdzie dowiaduje si臋, 偶e Johansen zmar艂 nagle po spotkaniu z „dwoma laskarskimi 偶eglarzami”.

Kiedy wdowa po Johansenie daje Thurstonowi napisany po angielsku manuskrypt, kt贸ry pozostawi艂 jej m膮偶, narrator dowiaduje si臋 o odkryciu przez za艂og臋 niezbadanej wyspy, kt贸ra opisana jest jako „linia brzegowa zmieszanego b艂ota, mu艂u i chwast贸w cyklopowego muru, kt贸ry nie mo偶e by膰 niczym innym, jak namacaln膮 substancj膮 najwy偶szego terroru ziemi – koszmarnego trupio-miasta R’lyeh”. Eksploruj膮c zmartwychwsta艂膮 krain臋, kt贸ra jest „nienormalna, nieeuklidesowa i ohydnie pachn膮ca sferami i wymiarami innymi ni偶 nasze”, marynarzom udaje si臋 otworzy膰 „potwornie rze藕biony portal”,”Gwiazdy zn贸w si臋 zgadza艂y, a to, czego odwieczny kult nie zdo艂a艂 zrobi膰 z za艂o偶enia, grupa niewinnych 偶eglarzy zrobi艂a przez przypadek. Po wielu milionach lat wielki Cthulhu by艂 zn贸w wolny i 偶膮dny rozkoszy.

Thurston (lub Johansen) pisze, 偶e „Rzeczy nie da si臋 opisa膰”, cho膰 w opowiadaniu nazywa j膮 „zielonym, lepkim pomiotem gwiazd” i odnosi si臋 do jej „zwiotcza艂ych szpon贸w” i „okropnej g艂owy ka艂amarnicy z wij膮cymi si臋 czu艂kami”. Wskazuj膮c na jego skal臋, opowiadanie m贸wi: „G贸ra chodzi艂a lub potyka艂a si臋” (potwierdzaj膮 to sny Wilcoxa, kt贸ry „dotyka艂 dziko gigantycznej rzeczy 'wysokiej na mile', kt贸ra chodzi艂a lub si臋 obija艂a”). Johansenowi udaje si臋 wr贸ci膰 na jacht; kiedy Cthulhu, wahaj膮c si臋, wchodzi do wody, by 艣ciga膰 statek, Johansen odwraca Alerta i uderza stwora w g艂ow臋, kt贸ra p臋ka z „paskudn膮 brej膮 jak u s艂onecznicy” – tylko po to, by natychmiast zacz膮膰 si臋 reformowa膰, kiedy Johansen i William Briden (ob艂膮kany i wkr贸tce martwy) uciekaj膮.

Po przeczytaniu tego manuskryptu Thurston ko艅czy swoj膮 narracj臋 pesymistycznie: „Pod艂o艣膰 czeka i 艣ni w g艂臋binach, a rozk艂ad rozprzestrzenia si臋 po chwiej膮cych si臋 miastach ludzi.” Zak艂ada, 偶e wkr贸tce spotka go los Angella i Johansena: „Wiem zbyt wiele, a kult wci膮偶 偶yje.” S膮dzi te偶, 偶e Cthulhu, przywracaj膮c swoj膮 rozbit膮 g艂ow臋, zosta艂 ponownie poci膮gni臋ty na dno wraz z ton膮cym miastem, tym samym zapewniaj膮c ludzko艣ci bezpiecze艅stwo do nast臋pnego razu, kiedy gwiazdy b臋d膮 w porz膮dku.

Postacie

  • George Gammell Angell: Emerytowany profesor j臋zyk贸w semickich na Uniwersytecie Browna, kt贸ry by艂 „szeroko znany jako autorytet w dziedzinie staro偶ytnych napis贸w i cz臋sto by艂 wykorzystywany przez szef贸w znanych muze贸w.” Angell zmar艂 nagle po „nieostro偶nym popchni臋ciu” przez marynarza „na w膮skiej uliczce prowadz膮cej w g贸r臋 od staro偶ytnego nabrze偶a”, podczas powrotu z 艂odzi w Newport. W chwili 艣mierci, w wieku 92 lat, by艂 bezdzietnym wdowcem. Jego notatki badawcze na temat 艣wiatowego kultu Cthulhu zosta艂y odkryte po jego 艣mierci przez jego bratanka, Francisa Waylanda Thurstona.
  • Francis Wayland Thurston: Bosto艅ski antropolog, wnuczek George’a Gammella Angella oraz jedyny spadkobierca i wykonawca jego maj膮tku. Przegl膮daj膮c papiery zmar艂ego profesora Angella, odkry艂 sekret Kultu Cthulhu, co prawdopodobnie przypiecz臋towa艂o jego zgub臋.
  • Henry Anthony Wilcox: Student sztuki studiuj膮cy rze藕b臋 w Rhode Island School of Design, mieszkaj膮cy samotnie w budynku Fleur-de-Lys w pobli偶u tej instytucji. Jest opisany w kategoriach, kt贸re nieco przypominaj膮 samego Lovecrafta, jako „chudy, ciemny m艂ody cz艂owiek o neurotycznym i podnieconym wygl膮dzie Najm艂odszy syn znakomitej rodziny, przedwcze艣nie dojrza艂y m艂odzieniec o znanym geniuszu, ale wielkim ekscentryzmie, od dzieci艅stwa przyci膮ga艂 uwag臋 dziwnymi historiami i dziwnymi snami, kt贸re mia艂 w zwyczaju opowiada膰. Nazywa艂 siebie 'psychicznie nadwra偶liwym', ale stateczni mieszka艅cy staro偶ytnego handlowego miasta odrzucali go jako zaledwie 'dziwaka'.”
  • John Raymond Legrasse: Opisywany jako „zwyczajnie wygl膮daj膮cy m臋偶czyzna w 艣rednim wieku”, jest inspektorem policji z Nowego Orleanu, kt贸ry poprowadzi艂 ob艂aw臋 na kult Cthulhu 1 listopada 1907 roku.
  • Castro: „ogromnie wiekowy metys, kt贸ry twierdzi艂, 偶e pop艂yn膮艂 do dziwnych port贸w i rozmawia艂 z nie艣miertelnymi przyw贸dcami kultu Cthulhu w g贸rach Chin.” Castro zosta艂 aresztowany 1 listopada 1907 roku podczas ob艂awy policji w Nowym Orleanie na ceremoni臋 kultu w Luizjanie.
  • William Channing Webb: Profesor antropologii na Uniwersytecie Princeton i „odkrywca o niebagatelnym znaczeniu”. Kiedy inspektor Legrasse rozmawia艂 ze zgromadzeniem Ameryka艅skiego Towarzystwa Antropologicznego na temat kultu Cthulhu, profesor Webb by艂 jedynym cz艂onkiem zgromadzenia, kt贸ry zna艂 bo偶ka znalezionego podczas nalotu i rytualne 艣piewy u偶ywane przez kult, oparte na jego dochodzeniu w sprawie „pojedynczego plemienia lub kultu zdegenerowanych Esquimaux”, kt贸re napotka艂 „wysoko na zachodnim wybrze偶u Grenlandii” w 1860 roku.
  • Gustaf Johansen: Norweski 偶eglarz „o pewnej inteligencji” i drugi oficer na statku Emma z Auckland, kt贸rego adres domowy znajdowa艂 si臋 na Starym Mie艣cie w Oslo. Zmar艂 wkr贸tce po powrocie z Po艂udniowego Pacyfiku w 1925 roku; jego dokumenty, odnalezione po艣miertnie, dostarczaj膮 jedynej relacji z pierwszej r臋ki o Cthulhu w fikcji Lovecrafta. Jego raport zosta艂 napisany po angielsku, aby oszcz臋dzi膰 jego 偶onie poznania horroru Cthulhu.
  • Cthulhu: Chocia偶 jest to tylko posta膰, Cthulhu odgrywa kluczow膮 rol臋 w opowiadaniu jako antagonista. Cthulhu jest w艂adc膮 R’lyeh i staro偶ytn膮 istot膮, kt贸ra przyby艂a z gwiazd setki milion贸w lat temu wraz ze swoimi lud藕mi, aby walczy膰 przeciwko Starszym Rzeczom Ziemi. Po wykonaniu zadania b贸g wycofa艂 si臋 do R’lyeh, gdzie wzrost oceanu uwi臋zi艂 go w jego zatopionym grobowcu. Trzeci rozdzia艂 historii opowiada o przebudzeniu Cthulhu przez marynarzy, gdzie przyst臋puje do ich rzezi. Gdy dw贸ch z nich ucieka do 艂odzi, stw贸r rzuca si臋 w pogo艅, brodz膮c za nimi w oceanie. Druh Johansen uderza 艂odzi膮 w g艂ow臋 Cthulhu, rozrywaj膮c j膮; natychmiast zaczyna si臋 ona reformowa膰, ale podczas gdy stw贸r jest rozproszony, 艂贸d藕 ewakuuje si臋.

Inspiracja

Badacz mitu Cthulhu, Robert M. Price, w swoim wst臋pie do The Cthulhu Cycle, wskazuje na poemat Alfreda Lorda Tennysona „The Kraken” jako g艂贸wn膮 inspiracj臋 dla opowie艣ci Lovecrafta. Poemat przedstawia Krakena – gdzie indziej opisywanego jako gigantyczna o艣miornica lub ka艂amarnica – 艣pi膮cego „Daleko, daleko poni偶ej, w otch艂annym morzu/His ancient, dreamless, uninvaded sleep”:

There hath he lain for ages and will lie, Battening on huge seaworms in his sleep; Until the latter fire shall heat the deep; Then once by man and angels to be seen, In roaring he shall rise and on the surface die.

Price wskazuje na paralele ze stworzeniem Lovecrafta: ogromnym, o艣miornicowatym potworem morskim, 艣pi膮cym przez wieki na dnie oceanu (albo „艣ni膮cym”, albo „bezsennym”) i przeznaczonym do wy艂onienia si臋 ze snu w apokaliptycznej epoce.

Price uwa偶a r贸wnie偶 tw贸rczo艣膰 Lorda Dunsany’ego za g艂贸wne 藕r贸d艂o dla 艣ni膮cego boga Lovecrafta. Sam Lovecraft zauwa偶y艂, 偶e przeczyta艂 kilka Dunsany’ego, autora, kt贸rego bardzo podziwia艂, w dniu, w kt贸rym wymy艣li艂 fabu艂臋 „Call of Cthulhu”; Price wskazuje w szczeg贸lno艣ci na „A Shop in Go-by Street”, w kt贸rym jest mowa o „niebie bog贸w, kt贸rzy 艣pi膮”, i zauwa偶a, 偶e „nieszcz臋艣liwi s膮 ci, kt贸rzy s艂ysz膮, jak jaki艣 stary b贸g m贸wi, gdy 艣pi, b臋d膮c wci膮偶 g艂臋boko pogr膮偶onym we 艣nie”. Innym dzie艂em Dunsany’ego cytowanym przez Price’a jest The Gods of Pegana, przedstawiaj膮ce boga, kt贸ry jest nieustannie usypiany, poniewa偶 je艣li si臋 obudzi, „nie b臋dzie ju偶 艣wiat贸w ani bog贸w.”

S. T. Joshi i David E. Schultz wskazuj膮 na inny zestaw literackich inspiracji: Guy de Maupassanta „The Horla”, kt贸r膮 Lovecraft opisa艂 w „Supernatural Horror in Literature” jako dotycz膮c膮 „niewidzialnej istoty, kt贸ra ko艂ysze umys艂ami innych i wydaje si臋 by膰 awangard膮 hordy pozaziemskich organizm贸w przyby艂ych na ziemi臋, aby podporz膮dkowa膰 i przyt艂oczy膰 ludzko艣膰”; oraz „Powie艣膰 o Czarnej Piecz臋ci” Arthura Machena, kt贸ra wykorzystuje to samo „艂膮czenie rozproszonej wiedzy” (w tym przypadkowy wycinek z gazety), aby ujawni膰 przera偶aj膮ce staro偶ytne przetrwanie.

Inne inspiracje dla opowie艣ci Lovecrafta s膮 przywo艂ywane w samej historii – na przyk艂ad, James Frazer’s The Golden Bough, Margaret Murray’s Witch-Cult in Western Europe, and W. Scott-Elliot’s Atlantis and the Lost Lemuria, praca oparta na teozofii.

Odbi贸r

Pomimo, 偶e zwykle uwa偶a si臋 j膮 za arcydzie艂o autora, najlepsz膮 opowie艣膰 o Cthulhu Mythos i w istocie jedn膮 z najlepszych opowie艣ci grozy wszech czas贸w, sam Lovecraft nazwa艂 „The Call of Cthulhu” „raczej 艣rednim – nie tak z艂ym jak najgorsze, ale pe艂nym tanich i brzydkich akcent贸w.” Pierwotnie zosta艂 odrzucony przez redaktora Weird Tales Farnswortha Wrighta, kt贸ry zaakceptowa艂 go dopiero po tym, jak pisarz Donald Wandrei, przyjaciel Lovecrafta, nam贸wi艂 go do tego Wrighta i fa艂szywie twierdzi艂, 偶e Lovecraft my艣la艂 o z艂o偶eniu go gdzie indziej.

Znaczenie

Kiedy jednak zosta艂 opublikowany, niekt贸rzy okrzykn臋li go wybitnym osi膮gni臋ciem. „Najnowsze opowiadanie pana Lovecrafta, 'The Call of Cthulhu', jest rzeczywi艣cie arcydzie艂em, kt贸re jestem pewien, 偶e b臋dzie 偶y艂o jako jedno z najwy偶szych osi膮gni臋膰 literatury” – napisa艂 Robert E. Howard (tw贸rca Conana Barbarzy艅cy) w li艣cie do Weird Tales. „Pan Lovecraft zajmuje wyj膮tkow膮 pozycj臋 w 艣wiecie literackim; on uchwyci艂, do wszystkich intencji, 艣wiaty poza naszym paltry ken. Jego zakres jest nieograniczony, a zasi臋g kosmiczny.”

Lovecraft badacz Peter Cannon nazywa opowiadanie „ambitnym i z艂o偶onym, g臋st膮 i subteln膮 narracj膮, w kt贸rej horror stopniowo narasta do kosmicznych rozmiar贸w.” Jest to, dodaje, „jeden z najbardziej ponurych fikcyjnych wyraz贸w nieistotnego miejsca cz艂owieka we wszech艣wiecie.”

Francuski powie艣ciopisarz Michel Houellebecq, w swojej ksi膮偶ce H. P. Lovecraft: Against the World, Against Life, opisuje „The Call of Cthulhu” jako pierwszy z „wielkich tekst贸w” Lovecrafta.”

Cykl opowiada艅 „Cthulhu Mythos” bierze swoj膮 nazw臋 od tytu艂owego stwora z opowiadania. Inni autorzy, z kt贸rych wielu by艂o wczesnymi przyjaci贸艂mi lub znajomymi Lovecrafta, napisali swoje w艂asne opowiadania w tym 艣rodowisku. Call of Cthulhu to tytu艂 popularnej gry fabularnej opartej na mitologii Cthulhu.

Adaptacje

The Atlanta Radio Theatre Company przedstawi艂o wersj臋 audio opowiadania na inauguracyjnym Dragon Con w 1987 roku.

Opowiadanie zosta艂o zaadaptowane jako audiobook przez Landfall Productions w 1989 roku. Narratorem by艂 Garrick Hagon.

John Coulthart zilustrowa艂 opowiadanie w 1988 roku i zosta艂o ono opublikowane w 1994 roku w The Starry Wisdom, antologii Creation books i przedrukowane w The Haunter of the Dark H.P. Lovecrafta.

Film Cthulhu wyprodukowany w 2000 roku przez Onara Films jest opowie艣ci膮 o mitologii Cthulhu lu藕no opart膮 na Cieniu nad Innsmouth.

Opowiadanie zosta艂o zaadaptowane jako niemy film o tej samej nazwie w 2005 roku przez H. P. Lovecraft Historical Society.

  1. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 1.
  2. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, s. 126.
  3. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 127.
  4. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 129-130.
  5. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 128-132.
  6. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 133-134.
  7. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 137-138.
  8. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 139.
  9. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, s. 139.
  10. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 141.
  11. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 135-136.
  12. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 144.
  13. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 146.
  14. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 146.
  15. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 148.
  16. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 149.
  17. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 150.
  18. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 151.
  19. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 152.
  20. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 152-153.
  21. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, str. 154.
  22. Robert M. Price, „The Other Name of Azathoth”, wst臋p do The Cthulhu Cycle. Price przypisuje Philipowi A. Shrefflerowi powi膮zanie poematu i opowiadania.
  23. Price, „The Other Name of Azathoth” (Inne imi臋 Azathotha). Uwa偶a si臋, 偶e ten fragment zainspirowa艂 Lovecrafta do stworzenia istoty Azathoth, st膮d tytu艂 eseju Price’a.
  24. S. T. Joshi i David E. Schultz, „Call of Cthulhu, The”, An H. P. Lovecraft Encyclopedia, s. 28-29.
  25. H. P. Lovecraft, „The Call of Cthulhu”, The Dunwich Horror and Others, str. 128.
  26. S.T. Joshi, More Annotated Lovecraft, s. 173.
  27. Cytowany w Peter Cannon, „Introduction”, More Annotated Lovecraft, s. 7.
  28. Cannon, s. 6-7.
  29. Michel Houellebecq, H. P. Lovecraft: Against the World, Against Life.
  30. Historia Dragon*Con

Dodaj komentarz

Tw贸j adres email nie zostanie opublikowany. Pola, kt贸rych wype艂nienie jest wymagane, s膮 oznaczone symbolem *